Tweeloop Alken

Elk jaar staat er in september in Alken een tweeloop op het programma. Ook dit jaar namen we deze wedstrijd op in het trainingsschema.  Normaal zouden we er met 3 teams aan de start staan maar door opstandigheden (Jelle had last van zijn rug en Mo was belet) viel er een team weg.  

Tim Stessens vormde een team samen met Michiel Vanholst. Voor Tim zou deze wedstrijd speciaal zijn. Het zou nl zijn laatste wedstrijd zijn na een mooie carrière.  Het andere team bestond uit Bo Paps en haar papa Nico.

Michiel die als startloper liep miste zijn start compleet.  Hij probeerde zijn onoplettendheid van de start te compenseren maar door te forceren viel hij ook nog eens in een scherpe bocht. Maar hij vocht terug en Tim kon als 4de de stok aannemen om aan zijn 1000m te beginnen. Tim schoof door naar de 2de plaats. De rest van de race konden Michiel en Tim deze plaats vasthouden. Toen het eindsignaal klonk hadden ze 18km740 op de teller staan.

Bo was net als Michiel de startloper. In tegenstelling tot Michiel was zijn wel goed weg. Bo liep net als haar papa Nico die we als chineese vrijwilliger hadden laten meelopen een mooie wedstrijd. Nico vloekte wel geregeld onderweg: “waarom heb ik mij toch laten ompraten om mee te doen? Ik ben stikkapot”. Maar hij wilde zeker niet onderdoen voor zijn dochter. Op het einde hadden zij 15km325m gelopen.


Hendrik werkt aan zijn comeback

Na weken in de lappenmand is ook onze Lommelaar Hendrik Vanden Berk bezig aan zijn comeback. Gestaag bouwt hij deze wedstrijden op. De eerste wedstrijd was een 5km. Deze liep hij 2 weken geleden in een triathlon. Hij vormde er met 2 makkers een ploeg. Hendrik stond in voor het loopgedeelte terwijl zijn makkers het fietsen en zwemmen voor hun rekening namen. Vandaag volgde dan een volgend stapje, nl een 12km in Hamont (12km). Hij startte met als doel een mooi tempo aan te nemen welke hij volgende week op de halve marathon kan volhouden.  Dan gaat hij weer deelnemen aan een triotriatlon in Almere. Dan zal hij er een halve marathon voor zijn rekening nemen.  

Hendrik kon de wedstrijd in Hamont afsluiten met een mooie 2de plaats.

 


Zware weken eisen hun tol

Vandaag plots een sms van Michiel Vanholst.  “Ik ga een wedstrijd lopen”.

Michiel in volle voorbereiding voor de marathon van Berlijn zocht wat afleiding. De laatste weken waren zeer zwaar met lange duurlopen tot 30km. Een wedstrijd als tussendoortje zou  in deze zware weken dus ideaal zijn om de zinnen te verzetten.

Dus reed Michiel vandaag richting Bilzen om er deel te nemen aan de Oversteekrun. De wedstrijd verliep zeer goed. Michiel ging ondanks de vele km’s die hij deze week reeds in de benen had gezwin mee met Steven Heemskerk. Maar na 6km was het vat toch stilaan leeg. Van dan concentreerde hij zich op het vasthouden van de 2de plaats.

Na de wedstrijd kreeg ik een sms van een opgewekte Michiel. De 2de plaats was een goede opsteker. Hij recupereert goed, stilaan komt de goede conditie eraan. Nu nog 3 weken verder werken, hopelijk rendeert het harde werken.


Stratenloop Gotem

Vandaag was het de beurt aan de 2 jongste van het team om hun beste beentje voor te zetten. Bo Paps zou dit maal weer deelnemen aan een 5km terwijl Mo Laaraj een uitnodiging gekregen had voor de speedrun. Voor hem zou het de eerste echte test van het seizoen zijn. Wat zou hij kunnen tussen de toppers?

Bo Paps kwam als eerste in actie. Na het eerste rondje van 1km zagen we dat ze goed gestart was. Ze kwam al puffend als eerste dame door. Hierna begon ze aan een grotere ronde. Ze verloor nog enkele plaatsjes, had het even moeilijk maar haar eerste plaats bij de vrouwen kwam hierin niet meer in gevaar.  

Kort hierna was het de beurt aan Mo. 3 rondjes van 1 km waarin er constant bergop en bergaf gelopen diende te worden. Het parcour was dus niet ideaal voor Mo maar hij liet zich niet kennen. Hij startte goed. De groep viel in 2 stukken. Een 6-tal liep weg.  Mo nam even de kop in de 2de groep en probeerde het gat klein te houden maar moest dit snel bekopen. Van dan was het vechten voor zijn 12de plaats. Dit lukte, week na week zie je dat het beter en beter gaat. 1.5jaar met allerlei problemen, alle achterstand is nu weggewerkt. Nu nog een goede winter en dan kunnen we stilaan terug beginnen dromen over nieuwe records, nieuwe besttijden.


Hoe ouder,hoe zotter

Geregeld spreken we met mijn oud trainingsmakker af. Meestal komen we dan eens samen in 1 of ander restaurant, doen een groepswandeling, gaan Daan & Monica die in Londen wonen en werken bezoeken of gaan samen een weekje rondtrekken in Schotland.  
2 maanden geleden plots een bericht van Daan Thuwis in de Whatsapp groep. "Mannen, in aug ben ik nog eens in België. Misschien kunnen we als oud lopers eens zot doen en deelnemen aan een wedstrijdje?"  
Zulke domme ideeën kunnen alleen maar van Daan komen. En wat doen wij dan? Als kiekens zeggen wij JA. Alleen Wim, de platte, die was slimmer. “Zotten! Ik heb al sinds 2009 niet meer gelopen. Ik doe niet mee, maar zal wel komen kijken om eens goed met jullie te lachen.”
Vandaag was het zover. Voor de start klonk er gevloek. “Thuwis, wat doe je ons toch aan met die domme ideeën”. Ieder van ons zat met twijfels. Gaat het lukken om een 10km fatsoenlijk uit te lopen? Van trainen was de laatste jaren weinig in huis gekomen. Daan en Wilfried proberen om 1x in de week nog eens te gaan lopen terwijl ikzelf het moet stellen met enkel een maandagduurloop met de Punkrunners die dan ook nog geregeld wegvalt door fractievergadering & gemeenteraad. En op dinsdag & donderdag loop ik soms stukjes mee op de piste als ik zie dat Mo en Michiel het op het einde van hun training moeilijk hebben. Dan loop ik bv de laatste 400m mee als ze 1000-den doen, of zal de laatste 200m meespurten. Maar meestal ben ik toch wat aan de luie kant en blijf ik gewoon met mijn chrono aan de kant staan roepen. De tijden dat ik meer dan 300km/week trainde liggen dus ver achter mij.

Voor de start nog vlug een afspraak gemaakt. “De laatste tracteert”. Dadelijk riep Wilfried: “mannen, dat is niet eerlijk. Verdoeme, ik ga het aan mijn rekker hebben” Toen klonk het startschot. Ik ging dadelijk mee met de kopgroep. We waren nog maar 400m weg toen plots Daan en Wilfried riepen: hoi Punker, hierin. Ik keek om en zag dat de eerste 10 lopers even fout zaten. Gelukkig was dit foutje vlug rechtgezet. Alles liep daarna voortreffelijk. Met 5 lopers liepen we voor plaats 3. Ik voelde mij goed tot plots die verdoemde klim. Mijn gebrekkige conditie, mijn 12kg extra gewicht werkte nu tegen. Er viel een gaatje en ik moest de ander 4 lopers laten gaan. Ik hield daarna de 8ste plaats vast tot het einde. 2 min na mij liep Daan over de finish. Hij perste er op het einde zelfs nog een spurtje uit. De uitslover!!! En ook Wilfried deed het voortreffelijk. Met zijn 42min op dit zwaar parcour kon ook hij zeer tevreden zijn.

Na de wedstrijd reden we naar de 24u van Zolder. We gingen er verder sporten maar dit maal wel enkel passief.  Met een goede pint in de hand werden er nieuwe plannen gesmeed. Volgend jaar trouwt Daan. Zijn toekomstige vrouw Monica is afkomstig van Polen. We zullen dus een trouw gaan vieren in het buitenland. Misschien dat we dan een alternatieve biermijl gaan lopen. Alternatief? Ja het bier vervangen we door Vodka.


Stratenloop Kozen

Gisteren stond er in Kozen een wedstrijd van de Haspengouw challenge op het programma. Vorig jaar had Michiel Vanholst deze wedstrijd gewonnen maar hij had dit weekend een tripje met de fiets gepland en zou dus zijn titel niet kunnen verdedigen. Maar met Mo Laaraj hadden we een andere atleet die zou proberen om de overwinning in ons team te houden.

In Kozen aangekomen deden we eerst een gezamenlijk verkenning van het parkoer. Het zag er leuk uit. Een mooi, afwisselend parkoer van 4 rondjes van 2.4km met 2 klimmetjes erin. De eerste klim volgde al na 200m. Mo zou zich kalm houden tot na deze klim. Eens boven trok hij goed door en al dadelijk had hij enkele meters voorsprong. Dit was het signaal om van dan af maar door te duwen en de wedstrijd solo af te malen. Deze overwinning was een mooie opsteker na maanden in een dipje gezeten te hebben. Stilaan groeit hij terug naar zijn oud niveau en zijn de blessures ( 4 maanden uit door bloedklonter in lichaam, dubbele polsbreuk, oververmoeidheid door te willen forceren na blessures, …) vergeten.

Met deze opsteker kunnen we met een goed gevoel het winterseizoen tegemoet gaan. Dit zal vooral in het teken staan naar opbouw richting volgend pisteseizoen.


kattenbosjogging

Elke maandag staat er een groepstraining op het programma. Dan stippelt 1 van de atleten een rond uit voor de lange duurloop en zorgt hij achteraf voor eten. Vandaag was Michiel aan de beurt maar blijkbaar waarderen sommige zijn kookkunsten niet (hahaha…) en kozen enkel atleten om te gaan lopen op de kattenbosjogging in Lommel.

Terwijl wij aan het genieten waren van onze pizza kregen we een berichtje van Hendrik Vandenberk: “ik heb de 12km gewonnen en de oude “Tim Stessens” was eerste op de 9km”


Van stratenloop naar de Piste

Vandaag was het de beurt aan Mo Laaraj en Bo Paps om de teamkleuren te verdedigen. Mo zou dit doen op de stratenloop in Gelrode terwijl Bo in Lommel zou deelnemen aan een pistewedstrijd.

Als ik niet treuzelde zou ik beide kunnen aanmoedigen. Reeds om 15u pikte ik Mo op bij zijn thuis om er richting Gelrode te rijden. Hier aangekomen deden we eerst een verkenning van het parcour. Een mooi golvend rondje van 2km welke Mo 6x mocht lopen. Ik posteerde mij halverwege dit rondje, net bovenop een heuveltje en zag dat na 1km zich een kopgroepje van 5 lopers afgescheiden had. Mo liep verstandig en hield zich rustig middenin dit groepje. Met zijn zware training van donderdag nog in zijn benen had ik hem op het hart gedrukt zich de eerste helft van de wedstrijd zeer kalm te houden. Na 3km had de latere winnaar Jonas Roels al een eerste keer aan de boom geschud. Het gevolg was dat dit groepje herleid was tot een duo. Mo volgde goed. Zo ging het tot in de voorlaatste ronde. Op het klimmetje gaf hij enkele meters toe. Hij wilde nog wel, vocht voor wat hij waard was maar het melkzuur van de 200-den die hij nog op donderdag gedaan had speelde op. Het gat groeide geleidelijk tot 24sec aan de finish. Maar zijn 2de plaats kwam nooit in het gedrang. Na de wedstrijd was het net alsof de organisatie wist dat we weinig tijd hadden. De eerste 3 kregen dadelijk hun prijs. Vlug nog even loslopen en dan de auto in richting Lommel.

 

Hier zou Bo deelnemen aan de 600m. Een afstand die haar zeer goed moest liggen. De laatste maanden hebben we fel geconcentreerd op haar snelheid. De afstand werd een beetje verwaarloost. Dat zag je ook goed op haar laatste piste wedstrijden. Tot 800m ging het steeds goed maar als het langer was viel ze stil. Maar vandaag moest ze maar 1.5 ronde. We verwachtte er dus veel van.
Op de 600m zouden alle vrouwen samen starten. Bo zou als cadet de jongste van de hoop zijn maar al van bij de start zag je dat ze niet gekomen was om haar zomaar te laten doen. Ze nam dadelijk de kop zoals opgedragen. Hierna liet ze haar een plaatsje afzakken. Ideaal om alles in het oog te houden. Deze plaats hield ze vast. Met nog 250m te gaan probeerde de koploopster te versnellen. Bo beet op haar tanden en ging mee. Nog 150m, dit was het  punt om te versnellen. Ze nam de leiding, en gaf deze niet meer af. De klok stopte op 1min42.89. Een verbetering van maar liefst 5sec.  


Berggeit Jelle

TRAIL DES COLOMBES

Door bouwperikelen stonden de loopbezigheden van Jelle het voorbije jaar op een laag pitje. Geregeld moesten de trainingen eraan geloven, trainingen op de piste werden verwaarloosd. Maar het harde werken loopt nu stilaan naar zijn einde. Nog enkele kleine projecten en Jelle kan er weer helemaal invliegen.
En hoe beter deze nieuwe periode aanvatten als met een wedstrijd. Zondag besloot hij op vakantie deel te nemen aan een trail in Frankrijk. Dadelijk 25km waarin er maar liefst 800m geklommen moest worden. Met weinig trainingen in zijn benen was dit geen sinecure maar Jelle stond zijn mannetje en liep als 2de over de finish.


Afscheid van Tim Stessens

Toen ik startte met Punk Running was Tim een van de eerste atleten die ik contacteerde om bij het team te komen. Ik had geregeld tegen Tim mogen strijden en wist dus welk vlees ik in huis haalde. Reeds van het begin vertelde Tim dat hij eens veteraan hij zou stoppen. Ik lag hier niet wakker van. Steeds dacht ik: “Dat is nog lang,Tim zal binnen enkele jaren wel bijdraaien” maar 2 maanden geleden toen hij zijn eerste masternr kreeg was het definitief. Op een gezamenlijke maandagtraining vertelde Tim dat hij eind augustus er definitief een punt achter zet. Dit was toch even slikken. 1 van de steunpalen van de groep zal ons na 7 geweldige jaren verlaten. Punk Running zal zonder Tim niet meer hetzelfde zijn.

Niet dat je hem niet meer zal zien op wedstrijden. Nee, hij zal nog wel eens een jogging meelopen maar dan meer als recreant. Als master moet niets meer. Geen druk, trainen zal hij alleen doen als hij er zin in heeft. Hij zal ook meer tijd kunnen vrijmaken voor zijn andere grote liefde nl vissen. Dus loop je langs het kanaal of langs vijvers. Kijk dan goed, misschien is het Tim die er zit. Vergeet dan zeker geen goeiedag te zeggen aan deze vriendelijke spontane gast.

Bosloop Tessenderlo

Misschien de laatste wedstrijd van Tim waar ik kan over schrijven. Tim startte er op de 8.4 km. In mogelijk zijn laatste wedstrijd haalde hij toch nog een podiumplaats binnen. Tim finishte er als 3de.


Waarom niet eens iets nieuws uitproberen?

Al jaren ga ik naar de Nacht van de atletiek kijken. Zelfs toen het vroeger nog in Hechtel georganiseerd werd stond ik steevast langs de kant te supporteren. Zo ook gisteren. Maar daar waar voor mij deze wedstrijd uitblonk in gezelligheid, in enthousiasme viel het mij gisteren toch een beetje tegen. Het slechte weer zal er wel voor een deel tussen gezeten hebben. De regen zette een domper op het gebeuren maar ook het gebrek aan Belgen tijdens de wedstrijden was opvallend. Dit zorgde ervoor dat je dus minder kon meeleven met de landgenoten. Waarschijnlijk zal het antwoord van de organisatie hierop zijn: “we hebben wel enkele Belgische toppers en die hebben we aan de start maar in de breedte is het te weinig”.

Maar net gisteren zag ik naar het vrouwenwielrennen op TV. Daar probeerde ze met de achtervolging iets nieuws uit. Soms zullen die uitprobeersels tegenslaan maar ze staan open voor vernieuwing.

Zodoende kwam bij mij het idee op.; “waarom testen ze eens niets uit op atletiekwedstrijden? Waarom niet elk jaar in het hoofdprogramma van de nacht enkele disciplines uitkiezen en er een BK van maken?”

Het zou toch leuk zijn om bv midden in het programma een BK laten lopen. Je selecteert bv de 15 beste Belgen die inschrijven en vult die aan met buitenlanders en hazen. Het ene jaar kies je bv voor een 400m, een 5000m en hoogspringen, het andere jaar wissel je deze afstanden en kies je bv voor 100m, 1500m en polstok. Voor de spurtnr kan je dan bv als eerste nr de reeksen zetten en je eindigt de avond met de finale.

Denk dat de mix tussen internationale wedstrijden en BK’s ervoor kan zorgen dat het niveau van de Belgen kan opgekrikt worden en zal bijdragen aan de sfeer in het stadium. De vlam zal terug in de pan slaan,  je zal de aanmoedigingen terug km’s ver horen zoals het vroeger in de glorie dagen was.


Limburgse titel voor Michiel Vanholst

Na de wedstrijd in Nieuwerkerken stond er deze week voor Michiel een 2de wedstrijd op het programma. Ditmaal zou er gelopen worden voor de Limburgse titel op de 10000m. Hieronder zijn verslag over deze wedstrijd.

Werd gisterenavond Limburgs kampioen op de 10000m in Sint-Truiden. Ik kon de 2 tophazen van DCLA net iets langer volgen als Wouter Simons en had daarmee halfweg een kleine voorsprong. Het draaide niet super na een week met al redelijk wat kilometers en de hele 2de helft van de wedstrijd moest ik tegen mezelf vechten om een sterke Wouter Simons af te houden. Uiteindelijk kon ik hem nog net voorblijven. Ik had me echter vooraf wat meer op een tijd gefocust en met 33'02 was ik wat dat betreft niet 100% tevreden. De warmte en het vele uitwijken voor gedubbelde lopers zorgden ervoor dat ik een halve minuut tekort kwam voor het clubrecord van AC Alken. Dikke Merci aan Jan Wera en Lukas Van Assche om me tot halfweg mee te nemen.


stratenloop Nieuwerkerken

De vakantie is net begonnen. Het leek dus eens leuk om de examens uit de benen te lopen. Dus reden we vandaag naar Nieuwerkerken. Mo & Bo zouden er 4km lopen, Michiel zou zijn vel duur verkopen op de 10km.

Aangekomen op het parkoer verkende we al wandelend het parkoer. Mo werd aangemaand om de eerste ronde niet te gek te starten. Al 2 weken verricht hij vakantiewerk. “man, wat een verschil met gewoon rustig op de schoolbank te zitten”.  De vermoeidheid van het zware werk laat zich voelen. Ook Bo besloot om de eerste ronde iets rustiger te starten en zodoende met wat reserve te houden voor na het stevige klimmetje.

In de 2de ronde ging dan de gas volledig open en liepen ze beide naar de overwinning. 

Een half uur later was het de beurt aan Michiel. 5 ronden van 2km. Steven Heemskerk nam dadelijk het tempo voor zijn rekening. Michiel beet zich vast maar halfweg moest hij toch enkele meters prijsgeven. Hij vocht voor wat hij waard was maar op het einde van de 10km moest hij tevreden zijn met een 2de plaats.


Pistewedstrijd Alken + Dwars door Zonhoven

Het is weeral een tijdje geleden dat er een verslagje verscheen op onze website. Druk op werk, vakantie, verbouwingen, … Hierdoor werden de verslagen wat verwaarloosd en konden jullie dus niet lezen dat Michiel Vanholst de stratenloop in Averbode en Alken won. Op de Teutenjogging won hij voor teammaat Jelle Bertels. Tussendoor liep hij ook de 20km van Brussel en enkele pistewedstrijden.
Mo Laaraj werkt stilaan verder aan zijn comeback. In zijn opbouw liep hij mee op de interclub en in Gooik stond hij aan de start van de 2000m. In deze wedstrijd liep ook Bo Paps haar 800m. Daarnaast nam ze ook nog deel aan de Teutenjogging.

Vrijdag stonden zowel Bo Paps als Michiel Vanholst aan de start van hun pistewedstrijd in Alken. Bo mocht de spits afbijten. Zij zou voor het eerst starten op een 400m. Al van bij de start zag je dat ze deze afstand nog nooit gelopen had. Ze startte iets te rustig.  Bo liep in baan 5. Al na 150m hadden de lopers in baan 3&4 haar bijgehaald. Maar Bo liet haar niet zomaar doen. Ze vocht en warempel, bij het uitkomen van de laatste bocht liep ze aan de leiding. Deze plaats hield ze vast. De klok stopte op 63.88sec. Niet slecht voor haar debuut op deze afstand.

Een uur later was het de beurt aan Michiel. Hij zou de 2mijl voor zijn rekening nemen en had zijn zinnen op het clubrecord gezet. Al van de start zat hij in het juiste ritme. 4 ronden nam hij het tempo voor zijn rekening. Hierna kreeg hij het wat moeilijker maar kon ondanks zijn mindere dag toch het clubrecord naar zich toetrekken. Zijn tijd: 9min55

Zaterdag was er met Dwars door Zonhoven een wedstrijd in eigen gemeente. Bo zou de 5km voor haar rekening nemen. Ze deelde haar 5km goed in. In de laatste 500m spurtte ze naar een mooie overwinning.


Limburgs Kampioenschap: Bo en Mo zetten hun beste beentje voor.

Vandaag stonden Mo en Bo aan de start van het Limburgs Kampioenschap. Bo zou de 800m voor haar rekening nemen terwijl Mo zijn mannetje zou staan op de 5000m. Beide stonden met een klein hartje en de nodige zenuwen aan de start.

Als eerste was het de beurt aan Bo. Voor de wedstrijd werd alles nog eens goed overlopen. Starten in banen, na 100m naar binnen komen en proberen op plaats 3-4 te nestelen. Van hieruit kan je alles goed overzien. Hier zolang mogelijk standhouden om dan vervolgend in de spurt naar voren te komen. Tot aan ongeveer 500m verliep alles zoals afgesproken maar een klein concentratieverlies zorgde ervoor dat ze 2 atleten liet weglopen. Met nog 150m te gaan was het gat op deze atleten al opgelopen tot 15m. Maar dankzij een sterke eindspurt kon ze er nog een 2de plaats uitslepen.

Een uurtje later was het de beurt aan Mo. Voor de wedstrijd was het vooral de vraag hoe zijn hand zou standhouden. 2 weken geleden zorgde een domme val voor een dubbelde breuk en een dikke gips. Door de nodige zwelling en pijn was het de laatste weken soms moeilijk. Intervaltrainingen, weerstandstrainingen werden even achterwege gelaten. Maar Mo wilde graag meelopen. Terug even het gevoel van een wedstrijd op piste in de benen krijgen.
Al de hele week drukte ik hem op het hart dat hij geen super tijd moest verwachten.
Mo nestelde zich mooi in een groepje van 4 atleten geleid door Steven Heemskerk. Enkele ronde ging het zeer goed maar toen steven met schokken begon te lopen zag je dat Mo het moeilijk kreeg. Enkele malen kon hij nog terug komen maar na een dikke 2km brak de veer.

Lichtjes ontgoocheld kwam Mo als 5de over de finish. Nog enkele weken geduld. Binnenkort is de gips en pijn verdwenen. Dan zullen de resultaten wel terug de hoogte ingaan.


Herk Loopt: een super weekend !

Al weken keken we vooruit naar dit weekend. Het weekend van HERK LOOPT.

Gedurende de hele week was het druk. Menig telefoontjes naar elkaar. “Ga jij dit halen?” of “Heb je gedacht aan… “ . Materiaal werd opgehaald bij de sponsors.

Vrijdag stonden we al vroeg paraat. Vandaag was de dag om het parcour helemaal af te zetten. ’s Morgens in de vroegte ging ik met Michiel op pad om bordjes met pijlen op te hangen, terwijl de mensen van joggroep Kannemie overal de nadars gingen zetten en het gemeentepersoneel begon met het opzetten van de tenten en het vullen van de goodibags. Vervolgens werd het Olmenhof onder handen genomen. Michiel reed rond met een wieltje om het parcour uit te meten. Op zijn aangeven klopte we ijzeren paaltjes in en werd er linten gespannen. Het was reeds laat toen we stopte.
Zaterdag, D-day. Ook vandaag stond er nog veel werk op het programma. Reeds om 7u45 stonden we met een grote groep present. Iedereen kende zijn taak. Ronny, Els & Els van de sportdienst hadden iedereen goed gebrieft over zijn/haar taak. Hierdoor liep alles zeer vloeiend. En was iemand zijn taak gedaan dan ging hij dadelijk helpen bij een collega. Op enkele uren zag het parcour er picobello uit. Vlaggen stonden te wapperen, banners waren opgehangen, matten van de tijdsregistratie lagen gereed, de 4 bogen waren opgeblazen en bevestigd,…

We waren er gereed voor. Nu konden de wedstrijden beginnen. Stilaan zagen we ook de regen verdwijnen en stroomde de eerste lopers toe. 

Op 13u startte de eerste kidsrun over 300m, gevolgd over deze van 1000m. Hierna was het de beurt voor de lopers over 5km. Dit was de eerste grote test voor ons als organisatie. Met een bang hartje was het afwachten op reacties vanwege deze lopers. Toen deze uitermate positief waren viel er veel stress van de schouders af.

De laatste wedstrijd was deze van de 10km lopers.  Ook hier kregen we na afloop zeer positieve feedback.

Terwijl de podiumhuldigingen bezig waren begonnen we al met het opruimen. Ook hier had de sportdienst iedereen goed gebrieft. Sommige personen stonden in voor het opruimen van de paaltjes in het Olmenhof, andere vrijwilligers begonnen met het opruimen van de nadar,nog andere begonnen de banners op te rollen en de vlaggen terug in te pakken, …
Dankzij de uitstekende samenwerking was alles op korte tijd opgeruimd en konden we thuis met een goed gevoel de luie zetel opzoeken.

Merci aan alle vrijwilligers, Merci Kannemie, Merci sportdienst.


sahararun: Hendrik en Michiel zetten hun beste beentje voor.

Michiel en ik hadden afgesproken om samen te lopen, hij de 15km en ik de 10km. We hadden ook niet zoveel tegenstand verwacht. Aan de start zagen we mannen zoals Jasper Michiels (15km) en Pieter berben (10km) dus we wisten dat de wedstrijd niet meteen gewonnen was. De start was heel snel en na een kleine km versnelde Jasper en liep zo alles op een lint. Enkel Michiel en ik konden nog bijhouden. Omdat Jasper het tempo zo hoog hield heeft Michiel moeten lossen wat normaal is na een periode van zware trainingen voor een marathon, hij vindt​ zijn goede vorm wel terug binnenkort. Na een 4tal kilometer splitste het parcour en volgde Jasper de route van de 15km. Ik zat nu alleen met een vrij grote voorsprong, deze voorsprong heb ik kunnen uitbouwen en zo naar de overwinning kunnen lopen(34'). Ik voelde wel een kleine flauwte na 7km en de benen waren nog wel wat zwaar van Herk loopt van 2 dagen geleden.

In Herk loopt heb ik naar eigen zeggen een goede wedstrijd gelopen en ben ik lang bij de kop kunnen blijven. Eindtijd 32' 39"


Zelfs een gipsverband kan Mo niet tegenhouden

Elke dinsdag en donderdag trainen we met enkele atleten op de basvelden. Gisteren stond er een training op het voetbalveld op het programma. De breedte van het voetbalveld moest er gespurt worden. De training was nog maar net bezig toen ik plots opgeschrikt werd. Mo had net de breedte gespurt. Hij draaide linksop om aan het draven te beginnen tot hij plots uitgleed over de witte kalklijn. De andere atleten hoorde een luide krak. Daar lag Mo op de grond. Ik spurtte dadelijk er naar toe. Daar aangekomen stond zijn vinger helemaal krom, gelukkig schoot zijn vinger dadelijk terug in de kom. Maar nu begon zijn pols serieus op te zwellen. Zijn medeatleten liepen dadelijk om ijs. Maar ook 1 van de ouders van de kinderen die gelijk met ons trainen bood hulp aan. Mo werd dadelijk naar de kine die vlakbij woont gebracht. Maar deze kon niet helpen. Mo moest naar spoed. Hij was in paniek. “Ik ben vorig jaar zolang uit geweest, het zal nu toch weer niet van dat zijn.”

Enkele uren later kreeg ik bericht. 2 breuken in de pols. Minstens 2 weken gips. “Ik wil trainen” klonk het aan de telefoon. Om toch de pols te sparen zochten we dadelijk een oplossing. Vandaag stond Mo al 1u op de step. Zodoende kan zijn pols rusten.


Een sponsor uit de duizend

Het nieuwe millenium was net begonnen toen ik op een dag passeerde aan de bank. Plots zag ik er de baas uit zijn kantoor stormen. "Rik, heb je even tijd?" riep hij.  Binnen in zijn kantoor stak hij dadelijk van wal. "Zoals je al wel weet volg ik uw sportieve resultaten al jaren. Ik heb hier nu een goede klant die een bedrijf in voedingssuplementen heeft. Is dat niets voor u? Ik zal eens een afspraak regelen". En zodoende reed ik enkele dagen later richting Lummen.
Hier aangekomen stond Kris, de baas van Performance mij reeds op te wachten. Hij was net als ikzelf van Zonhoven afkomstig en zag mij dus geregeld rondlopen. Als dorpsgenoot wilde hij dat ik in de komende jaren het uithangbord werd voor zijn bedrijf. Performance zou mij dan van energiedrank, gelletjes, bidons,…  voorzien.

Ondertussen zitten we nu al 17 jaar verder. Er is veel gebeurt. Kris heeft zijn bedrijf verkocht. Er zijn nieuwe bazen gekomen. Performance verhuisde van Lummen naar Diepenbeek. Het bedrijf werd gevoelig uitgebreid. Maar wat er in die 17 jaar niet veranderd is, is de steun die ik nog steeds geniet. Ook al ben ik ondertussen gestopt als atleet. Nog altijd staan ze voor 100% achter mij en mijn projecten. Ondertussen startte ik als trainer en richtte team Punk Running op. Deze atleten werden op hun beurt ook weer gesteund door Performance. En volgende week op zaterdag 15 april staat er met Herk Loopt voor het eerst een wedstrijd op het programma waar ik als medeorganisator fungeer. Met natuurlijk ook voor dit project de steun van Performance.

Merci Performance voor die 17 schitterende jaren dat ik jullie steun al mag genieten. Op naar nog veel mooie jaren!!!


Een wedstrijd als training: Rosenberg jogging Mol (Verslag Tim Stessens)

Vandaag besloten om naar Mol af te zakken voor mee te doen aan de jogging.
Samen met de vrouw en kids richting Mol en daar aangekomen even inschrijven. Ik had besloten om de 5.2 km te doen voor terug een beetje de snelheid te krijgen. Even loslopen en dan naar de start.
Het startschot werd gegeven en we waren weg. Na een 300 meter kwam ik op kop en heb het tempo de hoogte ingejaagd en ik probeerde voor de rest van de wedstrijd een hoog tempo te houden. Podiums waren er wel niet maar het is een ideale training en ik had ongeveer 16m40.


Vijverrun: Michiel, Jelle, Mo en Hendrik tonen de Punk Runningkleuren

De vijverrun is 1 van de wedstrijden waar je elk jaar wel enkele Punk Runners kan aantreffen. Deze wedstrijd vind bijna plaats in de achtertuin van Jelle Bertels dus in zijn agenda staat die steeds in het vet aangeduid en ook Michiel Vanholst keek ernaar uit om deel te nemen aan de 33km. Het zou ideaal passen in zijn marathonschema. Ik zou deze 2 begeleiden op de fiets. Zodoende kon ik op de juiste momenten Michiel een gelletje overhandigen zodat zijn lichaam eraan gewoon kan worden voor de komende marathon(s).

Het startschot klonk en dadelijk nam Jelle het initiatief. Maar Michiel liet niet begaan. Hij had zijn zinnen gezet op de overwinning. Gedurende 7km bleven ze samen maar toen achtte Michiel het moment rijp om eronder uit te muizen. In enkele km’s bouwde hij zijn voorsprong op tot 45sec. Ook ik kreeg het als begeleider op de fiets moeilijk. Nooit met de fiets rijden en dan een zwaar modderparkoer voorgeschoteld krijgen was een beetje te veel van het goede. Enkele malen moest ik lossen maar gelukkig waren er dan stukken die beter berijdbaar waren waardoor ik terug kon aansluiten bij Michiel. “Man, wat heb ik spijt dat ik toegezegd heb om vandaag mee te fietsen” ging geregeld door mijn hoofd. Ondertussen begon Jelle aan zijn achterstand te knagen. Hij vocht voor wat hij waard was. De voorsprong begon te slinken. 40-35-30sec, Jelle kwam korter maar even plots als zijn wederopstanding begon was begon zijn motor te sputteren. De veer was gebroken. In de laatste 10km zou Michiel de voorsprong uitdiepen tot 3minuten. Na iets meer dan 2u liep hij afgetekend als overwinnaar over de finish.

Terwijl de lopers van 33km hun wedstrijd aan het beslechten waren vond er rond de start/aankomst ook een 5km plaats. Hier zou een andere Punk Runners een gooi doen naar de overwinning. Voor de wedstrijd had ik Mo Laaraj nog op het hart gedrukt om eerst 2km rustig te blijven. Hij had pas een moeilijke periode achter de rug. Deze week kreeg hij van de dokter groen licht om terug harder te trainen. Maar Mo kan zich moeilijk inhouden. Eens het startschot kriebelde het bij hem en al snel nam hij de leiding. Tot km3 duwde hij goed door. Hierna consolideren hij zijn voorsprong. Tevreden liep hij als 1ste over de Finish.

Als laatste afstand stond de 12km op het programma. Hendrik Vandeberk zou proberen de 3 op 3 te scoren. Na 4km liep hij weg van de rest. Maar het zware parkoer eiste te veel en Hendrik viel terug. Toch kon hij als 3de nog een mooie podium plaats bezetten.


Runners Service, de loopspeciaalzaak!

Tijdens mijn atletiekcarrière streed ik regelmatig tegen Koen Wilssens. Vooral bergloopwedstrijden waren spannende strijden. Hierna verloren we elkaar wat uit het oog, totdat plots Runners Service, de runningspecialist met winkels in Zwijndrecht, Gent, Zaventem 3 jaar geleden besloot om ook naar Limburg af te zakken.

Sinds de opening van hun winkel in Paal-Beringen (De Weven 7, 3583 Paal-Beringen) is Team Punk Running 1 van de uithangborden van deze speciaalzaak. Dus ben je op zoek naar nieuwe loopschoenen ga er dan zeker langs. Met hun dertig jaar ervaring staan ze u bij in het adviseren van de correcte loopschoenen en het voorkomen en behandelen van (sport)blessures.

Vandaag waren we met het team weer uitgenodigd om een bezoekje te brengen aan de winkel. Geert, Tim, Jelle, Mo, Michiel, Bo en Hendrik. Elk op hun beurt werden ze aan een grondige loopanalyse onderworpen.

http://www.rslab.be/


Overrompeling op de Basvelden

2017 was nog maar net begonnen of ik kreeg al vragen over de Loopcursus.  “jullie gaan toch ook dit jaar een nieuwe loopcursus geven? Er staan nog geen reclameborden in Zonhoven.”

Normaal worden deze in januari op de belangrijkste invalswegen gezet om zodoende de mensen te motiveren om deel te nemen aan onze cursus maar door het wegvallen van de lentejogging konden we dit jaar een maand later starten met onze jaarlijkse cursus.

En zo stond dinsdag dan onze eerste les op het programma. Ik was nog bezig met training geven aan mijn competitielopers toen om 18u30, een half uur voor de start van de cursus al de eerste deelnemers opdaagde. En de groep groeide. De inschrijvingskaartjes vlogen de deur uit.

Om klokslag 19u startte we met een 180tal lopers aan de loopcursus. Eerst een welkomwoordje gevolgd door wat uitleg over hoe de cursus in zijn werk zou gaan.  Hierna klonk het fluitsignaal en zette de groep zich in gang voor de eerste minuut lopen. Het werd een leuke bedoening. Na het lopen sloten we de sessie af met stretchoefeningen en kregen ze allemaal een trainingsschema mee naar huis.

Hopelijk blijven ze de komende 12 weken de weg naar de basvelden vinden en motiveren ze elkaar om door te zetten.  

Wil ook jij nog deelnemen? Kom dan zeker dinsdag langs.


Midwinterjogging

Al om 09u15 reed ik richting kiewit. Zoals elke week zou ik er een goed uur over het voetbalveld crossen. Maar het was vandaag extra druk. De grote parking liep al aardig vol. Terwijl ik er achter een bal zou aanlopen ging er 50m verder de midwinterwedstrijd door.

Bij de opwarming zag ik plots Mo Laaraj toekomen. Hij zou deelnemen aan de 5km. Vlug stormde ik het voetbalveld af, op naar Mo om nog wat tips te geven.  Daarna terug naar het voetbalveld. Net op tijd. De match ging beginnen. Net voor het einde van onze eerste helft hoorde ik plots het startshot. Vanuit mijn ooghoek zag ik dat Mo dadelijk naar voren stuiven. De start was dus ok.

Toen de arbiter de eerste helft affloot liep ik niet zoals elke week naar de kleedkamer om er kwartiertje bij te komen. Nee, ik draaide de andere kant, richting het loopparkoer op. Ik stond er nog maar 3-4 minuutjes toen ik uit de verte de eerste loper zag naderen. “Yes”, een geel truitje. Mo hing aan de leiding. Maar met nog maar een kleine voorsprong was ik er nog niet 100% gerust in. Ik begon dus goed te supporteren. Nog 400,300,200,100, De overwinning was binnen. Ik wenste hem vlug proficiat en stormde daarna dadelijk terug naar het voetbalveld waar de 2de helft ging beginnen.

Na een goed op en afgaande wedstrijd, geëindigd met een 1-1 stand liep ik dit maal wel richting de kleedkamers. Vliegensvlug onder de douche. Als ik mij spoedde dan kon ik het laatste stukje van de 10km waar Michiel Vanholst en Jelle Bertels aan de start stonden meenemen. Michiel liep zeer ontspannen als 2de, gevolgd door Jelle die 3de werd binnen.

In de namiddag was het wachten op bericht van Bo Paps. Zij zou haar best doen in de veldloop in Lommel. Daar ik dadelijk na de midwinter nog moest gaan werken kon ik er niet bijzijn. Geduldig wachtte ik dan maar op bericht. Het duurde even voor ik bericht kreeg. Bo was een beetje ontgoocheld, had een slechte dag. Benen voelde zwaar aan. Overkomt iedereen wel eens.  


Punk Runners staan terug op.

Even geleden dat er nog iets gepost is op deze website. Niet dat ik, Rik Ceulemans gedurende deze weken stil gezeten hebben. Zo stak ik de laatste weken veel tijd en energie in het organiseren van de  eerste editie van Herk Loopt. Ook werd alles in orde gebracht om op 7 maart weer te starten met onze nieuwe loopcursus voor beginners.

De prestaties van de Punk Runners draaide de laatste weken wel op een laag pitje. Geert Maes was enkele weken out met een liesblessure. Er kwam zelfs een operatie aan te pas en ook Hendrik Vandenberk was gedurende weken niet te bespeuren in loopuitslagen. Zijn knie speelde op en dwong hem tot rust.  Gelukkig zijn beide terug aan het trainen. Alle problemen zijn van de baan. En dan was er ook Mohammed Laaraj. Toen die pas begon hadden we enkele trainingen besteed aan stretch- en spierversterkende oefeningen alsook aan loopscholing. Hij kreeg de opdracht om soms na een training enkele van deze oefeningen te doen. Maar Mo had dit een beetje fout begrepen. In november viel het ons op dat hij nogal vermoeid rondliep. Niets lukte nog. Dus zochten we naar de oorzaak. Verbaast waren we toen we hoorde dat hij elke ochtend om 04.00u opstond en dan gedurende 4u oefeningen deed. 1500xtouwtje springen, 100xoptrekken,… Hij dacht dat als je elke dag meer deed je beter werd. Het gevolg was dat hij over vermoeid was.
Dan was er ook nog Jelle. Hij is volop bezig met het bouwen van een huis. Daar hij veel zelf wil doen vielen er geregeld trainingen weg. Gelukkig zit bob de bouwer in de laatste fase. Nog even en ook hij kan weer volop trainen. En dan is er ook nog Michiel Vanholst. Hij kende een zeer mooi 2016. Verbeterde al zijn records, won enkele mooie wedstrijden en liep een goede marathon. Maar eens de winter eraan komt en de temperatuur omlaag gaat gaan ook zijn prestaties crescendo. Michiel is gene winterman maar nu de dagen weer aan het lengen zijn en de temperatuur omhoog gaat zie je ook de motivatie groeien. Hopelijk kunnen we in 2017 nog beter doen van het voorbije jaar.

Enkel Tim Stessens die aan zijn laatste jaar bezig is (tenzij we hem kunnen ompraten), Ruben Kenis en Bo Paps zijn zonder blessure gebleven. Gelukkig krijgen zij vanaf nu terug versterking van de rest van de groep

Groet uit Schoorl:

Al jaren staat deze vast op onze kalender. Zo ook dit jaar. Ideaal als teambuilding, om terug als team op het goede pad te geraken.

Traditioneel zouden we op zaterdag om 11u bij Geert vertrekken. Maar dit was zonder Jelle gerekend. Zoals altijd was hij weer te laat. Ook dit begint traditie te worden. Met een half uur vertraging vertrokken we richting Schoorl. Onderweg nog even halt houden aan een viskraam voor kibbellingen en maatjes. De volgende halte was een restaurant in Velddriel. Daarna reden we door naar ons hotel in Schoorl. Na het inchecken nog even wat loslopen, en een sneeuwballen gevecht.  Daarna wat socializen met de andere lopers.

Zondag: Daar de 21.1km en 30km reeds om 11u van start gingen waren de Punk Runners reeds vroeg te vinden aan het ontbijt. De sfeer was ontspannen. De mannen zijn niet in super vorm maar ze beloofde toch hun huid duur te verkopen.

Klokslag 11u stonden Michiel Vanholst, Ruben Kenis en Geert Maes klaar voor hun 21.1km. Jelle Bertels en Tim Stessens wilde zelfs nog iets verder lopen. De echte mannen namen de 30km voor hun rekening.  J

Tim startte dadelijk goed mee met enkele concurrenten. Ze vormde een groepje van 5 lopers op de 30km. Tim volgde zeer goed tot de eerste heuvels eraan kwamen. Meter na meter gaf hij toe. Eens de heuvels voorbij was er een gat van 70-80m geslagen. Maar Tim was nu in het nadeel. Terwijl de rest de wind kon trotseren stond hij er alleen voor. Km’s aan een stuk beuken tegen deze wind zijn energie. Vanaf km 23 zag je hem afzien. Hij probeerde zijn plaats nog vast te houden maar op 3km van het einde moest hij zijn 6de plaats vrijgeven.  Tim liep stikop binnen als 7de

Net achter Tim liep Jelle Bertels. Tot halfweg zag het er goed uit maar door de bouwperikelen had hij een deel trainingen moeten schrappen. Dit brak hem zuur op. Waar hij het voorbije jaar nog mooi 4de werd moest hij nu content zijn met een 9de plaats.

Dan waren er ook nog de mannen van de halve marathon. Michiel die deze week volop zijn km’s opgedreven had met het oog op zijn marathon van Rotterdam besloot zeer behouden te starten. Zijn bedoeling was om onder 1u15 te lopen. Met 1u14min35 was hij geslaagd in zijn opzet.

Geert vervolledigde de groep. Voor Geert die na zijn operatie slechts enkele duurlopen in de benen had was het een goede training. Hij kwam aan in 1u22min. Hopelijk kan hij volgend jaar terug aanknopen met een overwinning zoals in 2014.

Namiddag was het de beurt aan Hendrik. Geen lang werk voor hem. Om zijn knie niet te zwaar te belasten nam hij deel aan de 10km. Met een tijd van 32min was het ook voor hem een eerste stap richting topconditie

Hopelijk is vandaag de wedstrijd de aanzet geweest van een goed seizoen. Een jaar waarin de bouwperikelen achter de rug zijn en blessures achterwegen blijven. Zodat we stilaan terug in conditie geraken.


Herk Loopt


Herk Loopt pakt uit met nieuw concept "wedstrijd in de wedstrijd"

Enkele jaren geleden kwam 1 van mijn joggers af met het idee om een wedstrijd te organiseren maar ik was toen nog maar net gestopt als atleet en vond toen de tijd er nog niet rijp voor.

Enkele weken geleden rakelde Michiel Vanholst, 1 van mijn atleten,  op training dit idee opnieuw op.

Hij had toen hij een keertje meegeholpen had met de tijdsregistratie van een wedstrijd. Op de terugweg had hij het erover gehad met Joeri De Coninck van SQM. Deze was het idee om zelf een wedstrijd te organiseren ook wel genegen. Hierop besloten we met ons 3 een VZW op te richten en zochten we contact met Herk Loopt. Van Michiel die in Herk-de-Stad woont wisten we dat ze daar wel hulp zochten voor de organisatie. We werden er met open armen ontvangen. Ondertussen hebben we reeds enkele malen samengezeten met de sportdienst van Herk-de-Stad en met de plaatselijke joggroep. Met enige fierheid kunnen we melden dat onze eerste stratenloop zal plaatsvinden op zaterdag 15 april 2017. We zullen ons voor de volle 100% smijten om een zo goed mogelijke organisatie neer te zetten waar elk atleet met plezier zal deelnemen. Waar elk atleet als een VIP zal behandeld worden.


Sponsor Performance stelt nieuw dynamisch logo voor.

Bij Performance staat de wereld niet stil.

Als dynamisch en actief bedrijf evolueren ze constant mee, zowel qua huisstijl als qua productengamma. Als eerste stap, lanceren ze hun nieuwe logo. Dit logo weerspiegelt enkele belangrijke waarden zoals kwaliteit, dynamiek en sportiviteit.

Maar ook hun producten evolueren. Er wordt goed geluisterd naar de noden van de sporters waarna dit omgezet wordt in hun sportdranken,supplementen,...

Kortom een surplus voor de sporter op weg naar zijn streefdoelen.


Ontwerp je eigen kledij

Sinds dit seizoen werkt Punk Running samen met Bioracer. Dankzij Bioracer kan je nu je eigen kledij ontwerpen voor je club/loopgroep. Weg met die saaie loopkledij.

De kleuren, het logo, sponsors toevoegen,… Bijna alles kan. Haal dus maar de creatieve kant in je naar boven en ontwerp je eigen clubuitrusting


Totale offday

De dag begon nog redelijk goed met een 5de plaats van Bo Paps. Zij probeerde mee te gaan met een 4-tal van AVT maar moest al halfweg enkele meters toegeven. Dit groeide tot een dikke 20m toen plots de 4de atlete ook moest lossen uit de kopgroep. Bo kreeg even nieuwe moed en ging op en over. De 4de plaats lag voor het grijpen maar een tactische blunder op het einde zorgde ervoor dat ze alsnog een plaatsje moest prijsgeven.

Enkele uren later was het de beurt aan onze seniors Mo Laaraj, Michiel Vanholst en Jelle Bertels. Jelle was zoals altijd te laat. Een half uurtje voor de start kreeg ik nog een telefoontje met de vraag om hem in te schrijven. Maar het ergste moest nog komen. Eindelijk aangekomen in Genk bleek hij ook zijn singlet vergeten. Gelukkig lag er nog een Punk Runningsinglet in zijn auto. Hij besloot dan maar om het risico op uitsluiting te nemen en te starten in dit singlet.

Van bij de start schoof Mo en Michiel mooi mee met de kopgroep. Jelle liep hier kort achter. Maar al na vrij snel moest Michiel de kopgroep laten gaan. Eventjes later sloeg het noodlot toe met Mo. Plots greep hij naar zijn bil. Hij vertraagde even, probeerde nog een paar honderd meter maar om niet teveel risico te nemen riep ik hem toe om dadelijk uit te stappen. Hopelijk is het enkel een verkramping, te wijten aan het stevig trainingskamp in Sicilië. Ondertussen had Jelle Michiel al bij gehaald. Ook bij deze mannen draaide het in de soep. Hoe ze ook probeerde, het ging niet sneller. Binnen enkele weken als de marathon helemaal uit de benen is zullen de resultaten wel terug volgen.


Marathon Palermo

Gisteren tijdens het avondeten hoorde je in het gesprek dat de zenuwen gespannen waren. Elk van de lopers zat met zijn eigen twijfels. Jelle die al een paar dagen last had van zijn rug vroeg zich nog af of hij de marathon wel zou kunnen uitlopen, Michiel twijfelde aan zijn voorbereiding, daar hij enkele trainingsweken had overgeslaan wegens ziekte en blessure. En Mo had schrik van de afstand een halve marathon was veel verder dan de 10km die hij tot nu toe ook nog maar 2 keer gelopen had.

Na het eten kropen ze vroeg in bed, want om 6 uur moest er opgestaan worden voor het ontbijt daar de halve en hele marathon al zouden starten om 9u15.

De start en aankomst was op de atletiekpiste onder een stralende zon. Vanaf de start namen 3 Kenianen het peleton op sleeptouw, hierachter volgde Jelle en Michiel. Mo was de eerste kilometers niet te zien. Achteraf bleek zijn schoen te zijn uitgetrapt bij de start, hierdoor was hij al direct op achtervolgen aangewezen. Gelukkig gebruikte hij zijn verstand en bleef hij lopen aan het geplande tempo van 1u15. Dit was zo afgesproken omdat hij de rest van de week nog een pittige trainingsweek in het verschiet heeft. Hij kwam uiteindelijk als 3e loper over de finish in een tijd van 1u14 na een verlies van de spurt voor de 2e plaats.

Twee minuten later passeerde Jelle halfweg zijn marathon op een 5e plaats. Wanneer Jelle de piste opnieuw verliet kwam ook Michiel als 6e de piste opgelopen. Jelle kon zijn 5e plaats behouden ondanks dat zijn hem parten speelde. Michiel werd helaas rond de 25ste km de verkeerde richting uit gestuurd ondanks begeleiding door een vespa van de organisatie. Hierdoor besloot hij zijn wedstrijd te staken en niet verder uit te lopen. Met 32km op de teller liep hij uiteindelijk teleurgesteld binnen.

 


Marathon Palermo - Nieuwe kledij

Dit weekend is het zover. De marathon van Palermo - Sicilië. Al weken kijken Michiel Vanholst en Jelle Bertels er naar uit. In de voorbereiding was vanalles fout gelopen. Michiel had in zijn belangrijkste weken te kampen met ziekte, Jelle's trainingsschema werd door bouwperikelen geregeld in de war gestuurd maar toch wilden ze graag deelnemen en beloofde hun beste beentje voor te zetten. Maar gisteren kwam plots een verontrustend bericht van Jelle Bertels. Hij was door zijn rug gegaan. Kon niets meer. Dadelijk werd er een afspraak geregeld met de osteopaat. Hopelijk krijgt die het terug in orde en kan Jelle toch deelnemen. Aan de motivatie zal het niet liggen, zeker niet nudat ze het leuke bericht gehad hebben dat ze mogen starten in hun nieuw T-shirt. Onze sponsor Bioracer heeft veel moeite gedaan om dit zo snel mogelijk gereed te krijgen.

 


eerste veldloop

Al weken keken we uit naar de start van het veldloopseizoen. Vandaag was het dan zover. De veldloop van Tongeren zou onze winter openen. Een parcour met veel bochten en laat nu dat net zijn waar Mo moeilijkheden bij heeft. Daarom stond er begin van de week nog een extra bochtenloop training op het programma.
De eerste van het team die de spits mocht afbijten was Bo Paps. Ze had haar zusje Jade naar een 3
de plaats zien spurten en wilde hier niet voor onderdoen. Van bij de start schoof ze op naar de 2de plaats achter een atlete van ATLA. Ze probeerde nog even maar moest al snel haar meerdere erkennen. Van toen concentreerde ze haar op het vasthouden van haar 2de plaats.
2u later was het de beurt aan de seniors mannen. Met Mo Laaraj en Michiel Vanholst hadden we 2 atleten aan de start die zouden vechten voor het podium. Maar al snel merkte Michiel dat hij geen super dag had. Hij besloot dan met het oog op zijn marathon volgende week in Palermo
  geen risico te nemen en de veldloop rustig uit te lopen. Mo verging het beter. Hij haalde in zijn eerste veldloop bij de seniors een mooie 2
de plaats. Een mooie opsteker na zijn lange blessure waardoor hij van half feb tot eind mei met een bloedklonter in zijn kuit in de lappenmand lag. Hierdoor draaide zijn hele zomer in de soep. Stilaan begint hij terug op niveau te komen. Maar Mo wil meer. Nog enkele maanden geduld en hard trainen. Maar geduld hebben is moeilijk voor Mo, hij wil altijd meer, harder, beter.

 


Dwars door Hasselt (Verslag Michiel Vanholst & Rik Ceulemans)

Verslag Michiel Vanholst:
“Toen ik een aantal jaar geleden bij Punk Running kwam werd mij gevraagd wat mijn ambitie was in de atletiek. Mijn antwoord was al vrij snel dat Dwars door Hasselt een wedstrijd was die voor mij speciaal was en dat ik graag ooit daar één van de 3 afstanden zou winnen... Vandaag stond ik voor het eerst aan de start in de wetenschap dat er echt wel kans was om te winnen. Zelden zo zenuwachtig geweest als voor deze 5km, maar vlot mee bij de start en na een km besloot ik het alleen te proberen. 100m spurt tot er een gat was en dan werken om het gat groot genoeg te houden. Daarna 4km afzien maar wel als eerste over de streep in wat meer dan 15min! Een supergevoel! Daarna als training voor de marathon nog de 15km meegelopen, nog meegestart met de snelle mannen, maar na mijn zware 5km zat het er niet in om lang mee te gaan. Na 3km het tempo dan maar verlaagd en uiteindelijk nog uitgejogd rond de 56min. Merci Rik Ceulemans!"

Verslag Rik Ceulemans:
“Naast Michiel liep ook petekind Bo Paps mee op de 5km. Voor haar was het een moeilijke wedstrijd. Ze had nooit een goed gevoel, haar benen voelde zwaar aan maar toch vocht ze voor wat ze waard was met een 4de plaats bij de vrouwen.

Na de 5km was het de beurt aan de mannen van de 10km. Met Mohammed Laaraj  en Tim Stessens hadden we 2 atleten die wilde meestrijden voor het podium. Al na enkele meters nam Mo de kop van het kleine peloton. Hij bleef het tempo hoog houden. Dit ging goed tot halfweg. Daarna nam de Afrikaanse loper het commando over. Mo probeerde te volgen. Door dit snelle wedstrijd begin blies hij zijn motor op. Helemaal gedesillusioneerd stapte hij na 7km uit de race. Zijn conditie gaat de goede kant uit maar om mee te gaan met deze buitenlanders zal hij nog wat extra moeten trainen, zal hij toch nog enkele maanden geduld moeten hebben. Ook aan zijn wedstrijdinzicht moet nog serieus gewerkt moeten worden.
Tim Stessens heeft dan weer ervaring in overvloed. Hij liet de kopgroep snel gaan en besloot zijn eigen tempo te lopen. Als 5de liep hij over de finish.

Als laatste wedstrijd van de dag stond de 15km gepland. Hier liepen Jelle Bertels en Michiel Vanholst mee. Over Michiel zijn 15km kon je hierboven al was lezen.
Jelle startte zonder stress. Zijn focus ligt de laatste maanden op “de bouw”. Nog even en hij hoopt over te huizen. Dan zal hij terug zijn normale trainingsprogramma kunnen doen. Maar Jelle zou Jelle niet zijn mocht hij zich niet voor 100% geven en proberen een zo goed mogelijk resultaat neer te zetten. Hij liep een zeer slimme wedstrijd bekroond met een mooie 5de plaats.

Naast deze mannen liepen er ook nog een heel deel van de Punk Joggers mee. Ze maakte het er een leuke loop van. Na de inspanning volgde er daar de ontspanning. Met meer dan 30 punk joggers gingen we achteraf nog even eten.


Punk Running boven in Lanaken: Michiel wint 10miles, Hendrik wint de 10km. (Verslag Michiel Vanholst)

Na vorige week een mindere prestatie in de brouwerijloop te Alken en een week met zware trainingen toch afgezakt naar Lanaken voor de 10 mijl van de Maasrun. Nadat deze week de tijden op training terug redelijk goed waren had ik nog een redelijk goed voorgevoel. 
 
Ook bij het inlopen voelde ik dat ik op zich weinig last had van de zware training die ik en Mo vrijdag nog hadden afgewerkt. 
 
Eenmaal aan de start waarschuwde Steven Heemskerk me voor een sterke Yelle van Waeyenberghe. Steven zelf komt pas terug uit uit blessure en verwachtte nog niet met ons mee te kunnen gaan. 
 
Zo bleek ook na de start. Na een km hadden ik en Yelle van Waeyenberghe al een aanzienlijk gat geslagen en dat zou de rest van de wedstrijd enkel nog gaan groeien. Het ging dus tussen Yelle en mij. 
 
Ik wist dat ik aan Yelle een sterke tegenstander had en keek in de eerste km's de kat wat uit de boom. Probeerde wel geregeld eens over te nemen, maar wanneer ik overnam kon ik niet direct versnellen of moest ik tegen de wind in soms wat temporiseren, terwijl ik in de stukken waar Yelle de kop deed toch vrij makkelijk kon volgen. 
Tot op km 10 voelde ik aan dat Yelle net wat sterker was en liet ik het grootste deel van het kopwerk aan hem over.
Maar dan begon ik zelf wat beter te draaien en merkte ik dat het bij hem net wat stroever begon te gaan. De laatste 5km kon ik mijn stukken op kop beter verteren en ik merkte telkens dat ik in de bochten soms wat afstand op hem kon nemen. 
Op een km van het einde besloot ik dan aan te vallen, alles of niks en het werd uiteindelijk alles. Ik viel aan en nam een 10-tal meter, dan hadden we nog een bocht van 180 graden waarna ik alles gaf om terug op te trekken en opnieuw iets verder uitliep. Vanaf dat moment was het nog afzien tot aan de streep. Maar de buit was binnen. Voor mij een heel mooie overwinning omdat ik met Steven en Yelle toch 2 heel sterke lopers achter me kon laten. 
 
Een 2-tal uur later werd het zowaar nog mooier, want teammaat Hendrik Vanden Berck kon ook zijn 10km winnend afsluiten. Zo werd het vandaag nog eens Punk Running boven in Limburg! En zo hoort het ook ;)
Nadien hoorde we dat team genoot Tim Stessens zijn wedstrijd in Grote Brogel ook tot een goed einde gebracht heeft. Hij wilde niet onderdoen en won ook zijn wedstrijd over 12km.

Van Punk Jogger tot Punk Runner

Al om 8u vertrok de eerste groep met Punk Joggers van Zonhoven richting Scherpenheuvel. 20 en 40 min later volgde nog een 2de en 3de groep. In het totaal waren we met 19 lopers die zich aan deze 32km zouden wagen. Onderweg zouden de groepen nog wat groeien. In Lummen, op 20km van Scherpenheuvel en bij de laatste drankpost op 10km van de finish sprongen nog enkele atleten in.

Moe maar tevreden bereikte we allen Scherpenheuvel.

Nog even wat foto’s aan de basiliek nemen en dan direct naar Alken. Hier stond de Brouwerijloop op het programma. Met Mohammed Laraaj en Michiel Vanholst op de 10km en nieuwkomer Bo Paps die de 5km voor haar rekening zou nemen hoopte we hier een mooi resultaat neer te zetten.

Petekind Bo startte goed. Van bij de start liep ze als eerste dame. Ze kon deze positie vasthouden. De wedstrijd was dus goed gestart voor ons team. Hierna stond met de 10km de hoofdwedstrijd op het programma. Van bij de start namen Mo en Michiel het heft in handen en liepen weg van de rest van het peloton. Tot net iets voor halfweg bleven beide goed samen. Hierna besloot Mo de gas helemaal open te draaien. Michiel moest meter na meter toegeven. Hij vocht nog, wilde graag voor eigen club winnen maar zag de achterstand toch geleidelijk oplopen. Meer als een 2de plaats zat er voor hem niet in achter Mo die stilaan terug op niveau aan het geraken is.


Berggeit Jelle Bertels heeft offday in Bulgarije

Na zijn BK berglooptitel in Malmedy en zijn EK wedstrijd in Arco-Italië stond er met het Wereldkampioenschap in Sapareva Banya - Bulgarije vandaag voor Jelle zijn 3de bergloopwedstrijd op het programma.
Vrijdag reisde Jelle met een klein hartje af. “zou het goed gaan?” vroeg hij zich af. Door allerlei omstandigheden (overname van bedrijf, bouwperikelen, pas papa geworden waardoor soms de nachtrust er bij inschiet,…) was zijn voorbereiding niet optimaal. De laatste weken probeerde we door extra mijnterril trainingen en trappentrainingen er toch alles aan te doen om zijn conditie te verbeteren.

Vandaag was het dan zover: wedstrijddag! Maar deze morgen begon de dag al met minder nieuws: “kei slecht geslapen. Ik voel mij wat grieperig” Dit was even schrikken. Jelle klaagt nooit! Enkele uren later kwam dan een volgend bericht: “ Slecht gelopen, laatste Belg. Na aankomst volledig leeg. Bibberen.”

Spijtig dit WK kon na zijn mooie Belgische titel en zijn goede prestatie op het EK de kers op de taart zijn. Maar niet getreurd. Volgend jaar moet hij dit maar rechtzetten.


Tweeloop: gek zijn doet echt pijn

Michiel: “Zeg Rik, ik zie dat in de marathontraining er op dinsdag 29 aug 1000-den opstaan. Nu is er net die week in Alken een tweeloop. Dit is een aflossingswedstrijd waarin je gedurende een uur met 2 personen op een parcour van 1000m afwisselend rondjes loopt. Misschien kunnen we de training hierdoor vervangen?”

Dit leek wel een mooi alternatief en zodoende werden er ploegjes gemaakt. Michiel Vanholst zou samen met Hendrik Vandeberk een team vormen. Het andere team zou bestaan uit Mohammed Laaraj en Tim Stessens. Bij de vrouwen zou de vriendin van Michiel, Femke Driesen en mijn petekind Bo Paps startten.

Een week geleden kreeg ik plots telefoon van Tim. “Verdoeme, slecht nieuws. Uitgegleden en heb nu een barst in de pols. Ik mag een week niet lopen.”

Dadelijk werd er op zoek gegaan naar een vervanger. Jelle Bertels had echter een afspraak opstaan. Om Mo niet in de kou te laten staan besloot ik mijzelf maar op te offeren. Elke dag korter bij de start begon ik meer en meer te twijfelen. Ik heb al jaren geen intervallen meer gedaan, ben 12kg bijgekomen sinds ik gestopt ben. Ben al wat jaren ouder,… De ene na de andere excuses kwam in mij op. Maar ik kon er nu niet meer onderuit. Met een klein hartje reed ik dus op naar Alken.

Van bij de start schoten Mo en Hendrik, gevolgd door een Waalse atleet weg van de rest van het peloton. Naar het einde van de eerste ronde bleek de Waalse atleet die een besttijd van 1min48 op de 800m heeft staan net iets sneller. Mo volgde op korte afstand. 15m hierachter kwam Hendrik binnen. Nu was ik dus aan de beurt. Ik nam dadelijk de leiding over. Michiel die kort achter mij gestart was liep snel het gat dicht en nam fors over. Ik haakte mijn karretje aan. Na 500m nam mijn verstand het over van mijn hart en besloot ik Michiel te laten gaan. Meegaan zou misschien onverstandig zijn. Het was nog maar mijn eerste rondje van 1000m, er zouden er nog veel volgen. Met een 50m achterstand op Michiel liep ik binnen. Mijn eerste rondje zat er op! Daarna was het terug de beurt aan Mo. Hij begon furieus aan zijn 2de rondje. Blies zijn motor op. Het zou 3 ronden duren voor hij terug in zijn normale ritme geraakte. Hierdoor zagen we het andere Punk Running team stilaan van ons weglopen. Met mij ging het gelukkig beter dan verwacht. Naar het einde toe werd het door gebrek aan training moeilijker maar ik beet op mijn tanden. Elke training roepen naar mijn atleten dat ze moeten durven afzien is makkelijk. Nu ik meeliep moest ik wel het voorbeeld geven. We sloten de wedstrijd mooi als 2de (18.960m) af na teammakkers Michiel en Hendrik.(19.412m).

Naast de 2 mannen teams was er ook nog een vrouwen team. Bo Paps en Femke Driesen liepen een fantastische wedstrijd. Deze dames kwamen ruim boven de 15km uit.

Uitslag:

  1. Hendrik Vandeberk & Michiel Vanholst 19.412m
  2. Mohammed Laaraj & Rik Ceulemans 18.960m
  3. Patrick Vandebosch & Pascal Vanmarcke 18.470m

        Bo Paps & Femke Driesen 15.350m


Speciaal voor de beginnende lopers – Geloof in jezelf, je kan meer dan je denkt

6 jaar geleden startte ik in Zonhoven met de eerste “loopcursus voor beginners”. Die eerste les vergeet ik nooit. Ik was nog niet zolang gestopt met competietielopen en ging nu lesgeven aan beginners. Het wedstrijdtempo van 20km/u werd vervangen door een loopritme dat minder dan de helft bedroeg. Die eerste dag bestond de training uit enkele malen 1min en 2min lopen. Dat kan toch niet moeilijk zijn dacht ik, dat kon toch iedereen. Maar wat bleek: dit was niet zo evident. Ik hoorde puffen en hijgen. Maar ze hielden vol en stap na stap kwamen we dichter bij ons einddoel. 12 weken later liepen ze allemaal de 6km op de lentejogging. Ze glunderden toen ze de finish overschreden. En niet alleen zij waren in hun nopjes. Ook ik als coach was fier op deze bende die doorgebeten had ook al gingen de eerste lessen zo moeilijk.

Hierna besloten we toe te werken richting de 10km in Dwars door Hasselt. Ook dit avontuur brachten we tot een goed einde. Maar nog was dit voor vele niet het eindpunt. Sommige droomde van een halve marathon of de 20km van Brussel. Frank Reners zag het grootser, hij besloot zijn focus te richten op een marathon. Een schema werd opgesteld. De andere lopers volgde het met argusogen. In juni 2012 liep Frank dan zijn marathon. Hij was net die dag 42jaar en 195dagen oud (marathon is 42km 195m). Met het nodige karakter liep hij zo fier als ne gieter over de finish. Hij liet zien dat mits geduld en rustig opbouwen je van niets naar een marathon kan gaan. Dat als je gelooft in jezelf je meer kan dan je denkt. 
Ondertussen hebben we al 6 jaar een loopcursus gegeven en elk jaar start de eerste les met veel gepuf en gehijg. En elk jaar zie je ze weer glunderen als ze het einddoel bereiken. Elk jaar stappen een deel van deze mensen over naar de Punk Joggers. Sommige om gewoon hun conditie te onderhouden maar er zijn er ook bij die meer willen. Gisteren liepen Frank, Eric en Kelly hun zoveelste marathon, ditmaal deze van Wenen en binnen enkele weken zal een groep van 8 deelnemen aan de Maasmarathon.

Allen zijn begonnen met 1min lopen gevolgd door wandelen, hijgen, puffen en klagen.

Een fiere coach,
Rik Ceulemans


Loopcursus blijft een groot succes.

Gisteren werd het startschot gegeven voor onze 6de “loopcursus voor Beginners”. Bij onze start in 2010 daagde er 50 sportievelingen op.  2 jaar later waren er al meer dan 100 inschrijvingen. Het absolute hoogtepunt telde we in 2014. Toen stopte de teller op maar liefst 204 deelnemers.

Reikhalzend werd er gisteren uitgekeken. De voorbije weken was het weer niet al te fameus. Zou de regen mensen afschrikken? Maar om 19u mochten we toch fier zijn op de opkomst. Voor het 3de opeenvolgende jaar waren we over de kaap van 100 inschrijvingen geraakt.  En ook onze joggers die normaal een half uurtje later trainen waren massaal aanwezig. De meeste zijn ook begonnen tijdens 1 van onze cursussen en wilde door aanwezig te zijn tonen dat met wat doorzettingsvermogen je veel kan.

De cursus startte met een welkomwoordje gevolgd door wat uitleg over hoe de cursus in zijn werk zou gaan.  Hierna klonk het fluitsignaal en zette de groep (135 lopers) zich in gang voor de eerste minuut lopen. Na het lopen sloten we de sessie af met stretchoefeningen.

Binnen 2 dagen vinden ze hopelijk terug de weg naar de basvelden.  

Wil je zelf nog deelnemen? Kom dan zeker langs. De trainingen vinden elke dinsdag en donderdag plaats om 19u op de Basvelden.


Doping mag van de IAAF, een speciaal kapsel NIET

Op http://nos.nl/…/2080115-iaaf-wist-al-jaren-van-dopinggebrui… zie ik een foto van Pierre Weiss.

“Verdoeme” denk ik, dat is die vent die in oktober 2006 tijdens het WK 20 km in Debrecen even tegen mij kwam zagen over mijn kapsel.

Na de race zat ik rustig te eten samen met onze Belgische afgevaardigde tot er plots iemand van de IAAF naar mij toe kwam.

Hij stopte en tikte op mijn schouder. Direct nadat ik omgedraaid was, stak hij van wal. Boos zei hij tegen mij: "Dat (hij wees naar mijn hanenkam) stoort mij niet maar dat (en toen wees hij op het NIKE-teken op mijn achterhoofd) stoort mij.‛ “Volgende keer scheer ik het af” zei hij.

Geschrokken meldde ik hem dat ik al twee jaar met die coupe rondliep. Nooit had ik er negatieve ervaringen van ondervonden. Hij was echter niet te vermurwen, werd zelfs kwaad. Snauwde dat ik het moest afscheren of anders zou hij ervoor zorgen dat ik de volgende keer niet meer mocht deelnemen aan een wedstrijd van de IAAF. Daarna verdween hij en bleef ik verbouwereerd achter. Kort hierop verliet ik het feest, ik kon toch niet meer genieten, en ging naar het hotel. Zeer aangedaan, het was nooit mijn bedoeling geweest iemand te shockeren met mijn haarsnit, belde ik naar thuis. Mijn vrouw monterde mij toen wat op.

Het WK en de IAAF waren wel gesponsord door Adidas, maar ik kreeg mijn materiaal van NIKE. Zou die man er ook iets van gezegd hebben indien ik een Adidas- teken op mijn hoofd had? Veertien dagen eerder had ik deelgenomen aan het WK berglopen. Ze hadden er daar geen probleem van gemaakt. Waarom nu dan die dag wel?

Als je dan nu bovenstaand artikel leest word ik terug boos. Dus toen kon er wel gereageerd worden op een kapsel. Daar gaan ze heiliger als de paus doen maar de grote smeerlappen die de hele atletiekwereld beliegen en bedriegen worden dus gerust gelaten.


Gelijkenissen tss FIFA & IAAF

Het rommelde al eventjes bij de voetbalbond (FIFA). Blatter en Platini (FIFA) hun rol is zo goed als uitgespeeld.

  • Tegen Blatter loopt een strafrechtelijk onderzoek van de Zwitserse justitie naar fraude en omkoping
  • En ook Platini krijgt het warm. In 2011 ontving Platini 1,8 miljoen euro van Blatter, vanwege werkzaamheden die hij tussen 1999 en 2002 zou hebben verricht voor de FIFA-preses.

Ook bij de atletiekfederatie (IAAF) komen in navolging van de voetbalbond nu zaken naar boven die het daglicht niet mogen zien.

Vandaag verscheen een artikel op sporza dat er nog nieuwe louche zaken naar boven zullen komen.( http://sporza.be/cm/sporza/atletiek/1.2506127). Wat mogen we nog allemaal verwachten? Het doet pijn om uw geliefde sport zo zien af te zakken in de corruptie.

Conclusie:

Platini = Coe

Blatter = Diack

Tijd om de stal eens grondig uit te kuisen. Ze zullen er werk aan hebben.


Laat je stem horen

Oud toppers krijgen na hun carrière een mooie job aangeboden. Oud topper Sebastian Coe wordt bv hoofd van de IAAF (internationale atletiekfederatie), Michel Platini staat aan het hoofd van de UEFA, … Zowel in de voetbal als in de atletiek komen nu de schandalen boven en steeds doen ze alsof ze uit de lucht gevallen komen.

Net als ikzelf 2 dagen geleden in HBVL vertelde is ook Luc Krotwaar van het gedacht dat er iemand van buiten de sport schoon schip moet maken. Van de oud sporters zal het niet komen. De potjes moeten toeblijven. Oud atleet Luc Krotwaar schreef in een interview:

,,Ik ben totaal niet verrast. Het is ook niet groter dan ik had verwacht. Ik zie insiders geschokt reageren. Daar geloof ik helemaal niet van. Die mensen willen blijkbaar bewust naïef zijn, omdat ze nog in de sport betrokken zijn en er voor een deel afhankelijk van zijn'' ,,De IAAF is gewoon zo corrupt en vervuild dat het niet aan mensen binnen de sport zelf is over te laten om schoon schip te maken.''

In het verleden liet ik al enkele malen mijn stem horen, schreef al enkele columns, sprak al enkele malen mijn afkeer uit tegen doping. Ik vind het mijn taak als oud atleet om mijn stem laten horen en hoop dat ik veel opvolging krijg. Eigenlijk zou elke persoon die wil sporten in een zuivere omgeving zijn stem moeten laten horen. Als we hard genoeg roepen zal er hopelijk vroeg of laat toch eens iemand opstaan die de stal wil uitkuisen.

Of ben ik op dat gebied naïef en zal zoiets nooit gebeuren?

 


Gastspreker: Kiezen voor sport

 Elk jaar organiseren de leraars van de school Rozenberg S.O. in Mol bezinningsdagen voor hun leerlingen van het 6de middelbaar. De +/- 200-tal leerlingen krijgen de keuze uit verschillende gastsprekers die elk 2 sessie van 45min voor hun rekening nemen.

Tijdens To Walk Again werd ik aangesproken door iemand van de school: "Wil je niet langskomen als gastspreker? Het thema van onze bezinningsdagen is 'Kiezen'. Omdat onze leerlingen op een belangrijk keerpunt in zowel studie- als levenskeuzes staan, willen wij hen confronteren met mensen die op een bepaald domein in hun leven één of meerdere belangrijke keuzes hebben gemaakt. De bedoeling is dat u dit aspect dan ook zo goed mogelijk benadrukt in uw verhaal.
Met zeer veel enthousiasme nam ik de uitnodiging aan.

Hieronder lees je een korte uiteenzetting van mijn verhaal

In het leven moet er keuzes gemaakt worden

In een leven moet je veel keuzes maken. Het begint al zeer vroeg. En geregeld hoor je zeggen: “Kiezen is verliezen”. Soms klopt dit maar kiezen kan soms ook betekenen dat je gaat voor je droom. Dit laatste is wat ik gedaan heb.

Iedereen heeft dromen in zijn leven. Kleine dromen, grote dromen. De ene wil piloot worden, de andere droomt ervan om mensen te genezen of droomt van een gezinnetje. Tussen droom en daad staan echter vaak vele obstakels. Velen durven niet voluit voor hun dromen te gaan, ontbreken durf of zin voor risico. Met mijn verhaal kan ik misschien duidelijk maken dat je met een sterke droom en hard werken toch een heel eind op weg kan geraken.

Kiezen voor atletiek

Ik was nog jong en knap toen ik als jong knaapje van 8 jaar in aanraking kwam met hardlopen. Op school vroegen ze om deel te nemen aan de scholenveldloop. Dus op een woensdagnamiddag reden we met de schoolbus naar de veldloop. Moe maar super tevreden reden we achteraf terug naar school. Eens thuis vertelde ik honderduit over mijn super namiddag, het smaakte naar meer. Ik riep tegen mijn ouders: “Ik wil atletiek gaan doen”. Gelukkig wist mijn vader raad. Als zelfstandig coiffeur had hij veel klanten. De zoon van 1 van die klanten, tevens een buurman, liep bij de plaatselijke atletiekclub. Hij zou wel eens polsen. Maar ik liet niet los en bleef zagen. Zodoende belde we al diezelfde avond aan. Nog diezelfde week reed ik samen met Steven (de zoon van de klant) naar de training.

Kiezen: Atletiek of voetbal?

De eerste jaren was ik letterlijk een meeloper. Maar met de jaren groeide mijn enthousiasme voor deze sport en mijn prestaties gingen met rasse schreden vooruit. Het zou echter nog duren tot mijn 16de voor ik mijn eerste podiumplaats bij de scholieren behaalde. In die tijd deed ik naast atletiek nog aan voetbal. Op een dag brak ik mijn arm waardoor ik rondliep met een gips. Voetballen met gips mocht niet maar lopen was geen problem. Gedurende enkele weken kon ik mij dus extra toespitsen op het lopen. Geen voetbalmatch meer op zondagochtend en daarna vermoeid van de match nog een wedstrijd lopen. Nee, nu stond ik fris aan de start en dit rendeerde. In mijn eerste veldloop van het seizoen (Hasselt) stond ik dadelijk op het podium (2de pl). Man, wat smaakte dat zoet. Toen nam ik mijn eerste harde keuze. Hoe graag ik ook voetbalde, elke zondag een voetbalmatch gevolgd door een loopwedstrijd was teveel. Het lopen had mijn hart veroverd en dus nam ik de beslissing om met voetballen te stoppen. Wat was deze beslissing hard. Het gezegde “kiezen is verliezen” klopte.

Van toen lag mijn focus helemaal op het lopen. Ik begon te dromen. Wat zou ik graag overwinning halen en later met de ‘grote mannen’ in de categorie van 18 tot 40 jaar de beste Limburger, misschien wel beste Belg worden. Soms vertelde ik dat aan mijn trainingsmakkers. Hun reactie was vaak erg behoudend, genre "droom er maar niet over, da's enkel weggelegd voor enkelingen". Deze tegenkantingen maakten me zelfs fanatieker. Ik ging zelfs dagelijks trainen. De conditie ging met rasse schreden vooruit en ik stak voor het eerst mijn neus aan het venster. Soms kon ik meespelen met de echte toppers voor een podiumplaats.

Kiezen: Job in fuctie van atletiek

Maar ik werd ook ouder. Schooltijd was gedaan. Wat nu? Ik wilde verder studeren maar atletiek speelde al een zeer grote rol in mijn leven. Hoe kon ik beide hebben? Na lang zoeken besloot ik verder te studeren in het Belgische Leger. Ik kreeg er een opleiding van een jaar en kwam als tankcommandant terecht bij 2/4lansiers in Leopoldsburg. Een foute keuze. In een gevechtseenheid bestond de dagtaak er vooral in om veel op oefening te gaan. Het sportieve werd er naar de achtergrond geschoven. Geregeld een week op maneuvers betekende telkens weer een stapje terug in mijn conditie. De frustratie groeide. Mijn droom om eens de beste loper te zijn schrompelde ineen. Nachten lag ik wakker. “Wat nu?” Er was maar 1 oplossing. Harder trainen, beter worden en dan overplaatsing vragen naar een andere (niet gevechts-) eenheid. Maar met zoveel oefeningen was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Ik besloot om een half jaar loopbaanonderbreking aan te vragen en gedurende dat half jaar te trainen alsof mijn leven ervan af hing. Ipv dagelijk een training te doen besloot ik dit te verdubbelen. Vanaf nu zou ik elke dag 2 trainingen te doen.

Dit was echter zonder mijn kapitein gerekend. Hij keurde mijn loopbaanonderbreking af. 1 persoon besliste over mijn toekomst. 1 persoon ging mijn droom stukmaken. Dat liet ik niet gebeuren. Nog diezelfde dag nam ik ontslag in het leger.

Kiezen droom uitstellen = afstellen

Wat nu? Geen job, geen geld, geen uitkering van de dop. Ik moest dringend werk zoeken. Tevens moest ik mij ook de vraag stellen of de opofferingen die het lopen vroegen het wel waard waren? Zou ik niet gewoon voor 100% gaan voor een werkcarriere? De liefde voor de sport won het. Ik zocht een job vlakbij. Zodoende kon ik toch 2x/dag gaan trainen.

‘s morgens om 05u30 terwijl iedereen nog warm in bed lag zag je mij al rondlopen. Regen, sneeuw, hitte,… door weer en wind, niets kon mij tegenhouden. Mijn 2de training volgde dan na mijn dagtaak.

Het loonde. In Limburg hield ik iedereen achter mij, Ik was nr1 in onze provincie. En ook op Belgisch niveau stak ik mijn neus aan het venster. In mum van tijd was ik doorgegroeid tot de subtop. Stilaan stak mijn droom terug op. Zou ik de beste kunnen worden? Zou ik ooit kunnen leven van mijn sport?

Kiezen: Vrouw maakt droom waar

Gelukkig was er mijn vrouw. Zij kende mijn droom en op een morgen zei ze plots: “Rik, neem eens een jaar loopbaanonderbreking. Het wordt tijd dat je volledig voor je droom gaat zodat je er later geen spijt van hebt dat je het niet geprobeerd hebt”. Diezelfde dag reed ik naar het secretariaat van mijn werk en regelde mijn papieren.  Mijn collega’s, mijn vrienden, kennissen verklaarden mij zot. Maar mijn geloof was rotsvast. Ik zou de beste worden! Ging nog harder trainen. Tot drie maal per dag zag je mij over De Teut crossen. Trainingsschema’s waren nooit hard genoeg. Weken van 350 kilometer waren normale kost. Ik zou iedereen tonen dat als je een droom hebt en je er voor 100% voor gaat dat die kan uitkomen. Dat wilskracht en doorzettingsvermogen grenzen verleggen. 13 Belgische titels later kan ik met zeer veel plezier en voldoening terug kijken op mijn loopcarrière die me naar alle kanten van deze wereldbol bracht. Mijn droom kwam uit." 

Sindsdien is mijn slogan: “Live your dream”


Print-vriendelijke versieStuur naar een vriendPDF versie
Inhoud syndiceren
closure